Po odzyskaniu zwierzchnictwa także wpływów do wnętrza Kanaanie, Palestynie również Upi, Ramzes zdecydował, że znów nadszedł godzina na wynik problemu syryjskiego. Latem 1271 roku p.n.e. wojsko poniżej wodzą faraona, maszerując na wskroś Kanaan, zlikwidowała ostatnie ogniska oporu antyegipskiego w środku jego północnej części. Dalej posuwając się wzdłuż wybrzeży południowej Fenicji, potwierdzono zwierzchnictwo powyżej Tyrem, Sydonem plus Byblos. Jak dopóty wojsko egipska operowała na terenach strefy wpływów Egiptu, co nie mogło egzystować poczytane na wskroś Hetytów zbytnio świadectwo agresji. Jednakże Ramzes nie zamierzał poprzestać na tych działaniach. Postanowił chybić Amurru plus Kadesz oraz wstąpić do wnętrza toń doliny Eleuteru, tudzież odtąd Orontesu, na tereny kontrolowane na wskroś Hetytów, gdzie wojska egipskie nie pojawiały się od momentu naokoło 120 lat. Podbił północne regiony Amurru, okupując obszary powyżej środkowym Orontesem. Tym sposobem Amurru zostało podzielone na dwoje strefy, natomiast jego południowa proporcja pospołu z Kadesz zostały odcięte od chwili Aleppo, Karkemisz plus właściwego Hatti. Była to doskonała stanowisko wyjściowa do ofensywy w środku kierunku południowym na Kadesz plus południowe Amurru.
Po dokonaniu podboju ziem znajdujących się na północ odkąd Kadesz, zdobyciu Tunipu także Dapuru, Ramzes mógł wrócić do Pi-Ramzes. Reakcji Hetytów na jego działania właściwie nie było. Po wokół 25 latach panowania zmarł Muwatallis, co spowodowało destabilizacja następstwa po nim. Król Hatti nie pozostawił żadnego prawowitego dziedzica tronu, zaś ostatkiem sił syna zrodzonego z jednej z jego konkubin, młodzieńca imieniem Urhi-Teszub. Wstąpił mąż na tron przy imieniem Mursilisa III. Pretensje do tronu rościł sobie podobnie towarzysz Muwatallisa, Hattusillis. Konkurowanie tych dwóch książąt spowodowało zaniedbania do wnętrza sprawach syryjskich, co doprowadziło do nakazu przeciwstawienia się egipskiej inwazji, wydanym wicekrólowi Karkemisz.