Na wiosnę 1272 roku p.n.e. wojsko egipska wyruszyła na wschód. W szybkim marszu dotarła do Gazy oraz Kanaanu. Szybko również z całą bezwzględnością przywrócono zwierzchnictwo egipskie ponad tymi ziemiami. W krótkiej kampanii wyparto Szosów ułożenie ciała granice tych ziem. Następnie dokonano pacyfikacji południowej Palestyny. Korpus wojsk egipskich wobec wodzą najstarszego syna Ramzesa, księcia Amonherchopszefa, uderzył na nią od momentu strony pustyni Negew, przecinając dolinę na godzina dwunasta od chwili Morza Martwego do wnętrza kierunku Edom-Seir, zajmując wszystkie miasta dodatkowo osady. Następnie kadłub księcia skierował się pod adresem centralnej części Moabu, z zamiarem zdobycia Butartu[25], podążając traktem, zwanym Królewskim Szlakiem, wiodącym na północ do wnętrza kierunku Syrii. W tym samym czasie tułów dowodzony wskroś Ramzesa podążał szerokim łukiem do wnętrza kierunku górzystych rejonów Kanaanu, przechodząc opodal Jerozolimy, Jerycha także północnego krańca Morza Martwego, w środku kierunku Moabu, z zamiarem zdobycia Dibon również otoczenia sił nieprzyjacielskich. Po zajęciu tych ziem wojsko skierowała się na południe, iżby wymieszać się z korpusem księcia Amonherchopszefa. Po opanowaniu Kanaanu oraz wschodniej Palestyny, połączone wojska ojca oraz syna skierowały się Królewskim Szlakiem pod adresem północy, z zamiarem dotarcia do Damaszku także przywrócenia Egiptowi panowania powyżej Upi, utraconej po II kampanii syryjskiej. Przywróciwszy egipskie rządy powyżej tymi ziemiami, wojsko mogła udać się do wnętrza drogę powrotną do Egiptu.