Po z okładem trzech latach samodzielnych rządów, ugruntowawszy swą władzę, realizujący wielkie przedsięwzięcia budowlane, otoczony na wskroś zdolnych doradców, Ramzes zdecydował, że nadszedł godzina by zarezerwować się sprawą syryjską, oczekującą na swe rozstrzygnięcie odkąd czasów (pierwszej) bitwy przy Kadesz, stoczonej wskroś jego ojca – Setiego I wewnątrz wokół 1288 roku p.n.e.
Prawdopodobnie latem czwartego roku panowania Ramzes wyruszył do Syrii. Przemierzywszy Kanaan, który pokornie poddał się jego władzy, dotarł do wybrzeży południowej Fenicji również potem skierował się aż do Tyru plus Byblos. Posuwając się w przyszłości wzdłuż wybrzeży opanowano większa wymiary Fenicji. Z w ten sposób stworzonego zaplecza planowano wniknąć wewnątrz odmęty lądu oraz przez górzyste tereny wyznaczyć się w środku stronę Amurru. Nie znamy szczegółów podjętej akcji, której wynikiem było całkowite przytomność ziem Amurru. Prawdopodobnie rozwiązanie nastąpiło do wnętrza wyniku szybkiego, zmasowanego ataku wojsk egipskich na nieprzygotowane dodatkowo wręcz zaskoczone wojska Amurru, którego trusia Benteszina, zobligowany był przyswajać zwierzchnictwo egipskie. Zapewne nie zdążył o całej sytuacji zawiadomić swego dotychczasowego zwierzchnika, władcy hetyckiego, powiadamiając go tylko po swojej klęsce o poddaniu się władzy Ramzesa. Po zwycięskiej kampanii siły egipskie zawróciły dodatkowo przez Fenicję skierowały się do Egiptu. Wydarzenia te dokumentują liczne stele, wystawione wskroś Ramzesa – m.in. Stela Roku Czwartego z Byblos również stela wystawiona wewnątrz Tyrze. Powrót do Pi-Ramzes był prawdziwym triumfem. Amurru znów należało do Egiptu.